De Andalusische economische fata morgana: groei gebaseerd op consumptie en lage productiviteit.

Recente rapporten van diverse financiële instellingen en economische observatoria schetsen een beeld van schijnbare welvaart voor Andalusië, met groeiprognoses die in sommige gevallen iets boven het nationale gemiddelde liggen. De regering van Juanma Moreno De partij heeft snel de klokken van succes geluid en deze cijfers gepresenteerd als het resultaat van onberispelijk management. Een diepere analyse onthult echter dat achter de propaganda een fragiel economisch model schuilgaat, afhankelijk van binnenlandse consumptie en verzand in lage productiviteit – een erfenis van decennia socialisme die de Volkspartij niet lijkt te kunnen terugdraaien.

Een façade van positieve figuren

Organisaties zoals de Economische Analisten van Andalusië, in hun rapporten voor Unicaja, en de onderzoeksafdeling van de Loyola Universiteit, voorspellen een gematigdere groei van het Andalusische bbp tegen 2026, rond de 2%. Deze prognoses zijn grotendeels gebaseerd op de dynamiek van de binnenlandse vraag en de dienstensector, met name het toerisme. Ook wordt een daling van de werkloosheid verwacht, die de komende jaren zou kunnen oplopen tot 14%, samen met een aanzienlijke banengroei.

Vanuit het paleis van San Telmo worden deze cijfers als een overwinning gepresenteerd. De realiteit is echter dat deze groei niet voortkomt uit een solide industriële basis of een focus op innovatie, maar uit de bestedingen van huishoudens en een dienstensector die, hoewel essentieel, vaak tijdelijke banen met een lage toegevoegde waarde genereert. Dit triomfalisme negeert de reële structurele problemen die de toekomst van de regio belemmeren.

De harde realiteit: stagnerende productiviteit en structurele werkloosheid.

Het grootste probleem dat in het officiële discours wordt genegeerd, is het alarmerende gebrek aan productiviteit. Diverse analyses tonen aan dat de toename van de werkgelegenheid vrijwel gelijk is aan die van het bbp, wat aantoont dat de productiviteit per werknemer nauwelijks groeit. Met andere woorden, er zijn meer mensen nodig om dezelfde hoeveelheid te produceren, een ondubbelzinnige indicator van een inefficiënt economisch model dat Andalusische werknemers veroordeelt tot lagere lonen en minder baanzekerheid.

Bovendien, hoewel elke daling van de werkloosheid positief nieuws is, is het onaanvaardbaar dat de Andalusische regering een werkloosheidspercentage viert dat twee keer zo hoog blijft als in andere Europese regio's en ruim boven het nationale gemiddelde blijft. Dat Andalusië bovenaan de werkloosheidsranglijst staat, is de norm geworden, een tragische gewoonte die noch de PSOE-regeringen, noch de huidige PP-regering bij de wortel hebben kunnen of willen aanpakken.

Een verouderd model dat een koerswijziging vereist.

De economische strategie van de regionale overheid blijkt slechts een voortzetting te zijn van beleid dat al veertig jaar niet aan de verwachtingen voldoet. De toekomst van acht miljoen Andalusiërs wordt toevertrouwd aan het weer om het toeristenseizoen te redden of aan binnenlandse bestedingen, zonder een ambitieus plan om de regio te herindustrialiseren, investeringen in hightech aan te trekken of boeren, veehouders en vissers te bevrijden van bureaucratische obstakels.

In tegenstelling tot de zelfgenoegzaamheid van de regering-Moreno, tonen partijen zoals VOX, met haar woordvoerder, Manuel Gavira Degenen die voorop lopen, hebben herhaaldelijk gewaarschuwd voor de gevaren van deze economische illusie. Echte welvaart zal niet voortkomen uit macro-economische statistieken die de kwetsbaarheid maskeren, maar uit een vastberaden inzet op de productieve economie, een drastische verlaging van de belastingen en de bescherming van een geplaagde primaire sector.

Andalusië kan zich geen nieuwe cyclus van kunstmatige groei veroorloven. Het is tijd om de propaganda achter zich te laten en de structurele uitdagingen aan te pakken met een gedurfd beleid dat de basis legt voor een solide, productieve economie die kwalitatief hoogwaardige werkgelegenheid kan creëren voor toekomstige generaties.